Kyll Mei 2026 "de visvrienden"

De Kyll mei 2026

In het voorjaar, wanneer de eerste insecten weer boven het water dansen, besluiten vijf vrienden  Peter, Hans, Theo, Perry en John leden van Vliegvissers gezelschap Tight-Lines dat het weer tijd was voor hun jaarlijkse vistrip.
De reis ging opnieuw naar de prachtige Eifel, een gebied dat bekend staat om zijn heldere beekjes en grillige landschappen.
Het weer voorspelde regen, en we weten hoe de Kyll op regen reageerd, ze kon in no time in een bruine rivier veranderen.
Maar bij het naderen van Birrisborn klaarde het gelukkig op.
Zelfs de zon liet zich even zien.
We logeerden in het knusse pension dat luisterde naar de naam “Schmetterling”. Het was zo’n plek waar je je welkom voelt, en de eigenaars "Sonja en Rinus Kannegieter" elke ochtend vroeg goede morgen mannen riepen alsof ze ons al jaren kende.
Dat klopte ook wel,  we hadden het pension al meerdere keren uitgekozen als uitvalbasis om in de Kyll te vissen.
De dagen begonnen steevast hetzelfde, vroeg op, een stevig ontbijt met heerlijke verse broodjes, om daarna  met waadpakken en hengels richting de Kyll te gaan.

Aan de waterkant veranderde alles.
De rust van de stroming, het zachte geritsel van bomen, en het geconcentreerde werpen van onze lijnen.
Peter is de stilste visser van dit gezelschap, maar ving opvallend vaak de mooist getekende vis.
Theo daarentegen praatte wat meer en we hoorde hem altijd wel een deuntje neurien, dat neurien was tegen de vissen vertelde hij, die volgens theo gewoon wat overtuiging nodig hadden.
Perry is de smakelijke verteller en word de Golddigger genoemd om zijn vangsten.
John is de vliegvisser met de mooiste vliegen waar hij altijd veel aandacht aan besteed.
Hans is de drukste van het gezelschap, en staat bekend om zijn roze koeken bokaal.
Maar is net als de rest van dit gezelschap besmet met het vliegvisvirus.

Gelachen werd er, veel, en vaak, soms zo hard dat de vissen waarschijnlijk kilometers verderop dachten laat maar zitten vandaag.
Maar er werd ook gevangen, mooie bruine forellen,  voorzichtig gehaakt op kleine nimfen en droge vliegen.
Zelfs Theo viel even stil terwijl hij een mooie bruine forel wist te landen.

Het restaurant  Khaled's waar we iedere avond gingen eten blijkt nog steeds een goedkope keus te zijn.
75 euro voor 5 avonden. Van Pizza's, tot Schnitzel's, Pasta's en Kebab. 

’s Avonds als we weer terug zijn bij Schmetterling, moe maar voldaan, met een drankje in de hand, waar de verhalen steeds sterker werden, en plannen maakte voor de volgende dag, die altijd nóg beter zou zijn.
De vangsten waren leuk, Perry wist zowaar een regenboog forel en een vlagzalm te vangen.
Daarom noemen wij hem ook Golddigger, maar om Perry even een paar veren te geven in die bekende plek..... hij kan gewoon goed vissen, leest het water, de stroming, en heeft het geduld.

Vandaag de tweede dag in Birrisborn, de aantallen gaan omhoog Peter haakte er drie vandaag, John twee, Perry ook drie, Theo twee en ik de schrijver van dit verslag twee gehaakt maar helaas gelost.
Ik Hans is de oudste en dat voel ik dan ook, de Kyll maakte het me iedere dag moeilijk.
Misschien was dit wel mijn laatste Kyll trip. "Ik zeg expres nog maar even misschien"

En zo gingen de dagen voorbij vissen, lachen, eten, drinken en vooral genieten van het samenzijn.
Want hoewel de vissen mooi waren, wisten we allemaal dat het daar eigenlijk niet om ging.
Het ging om de vriendschap, de herinneringen en die ene week per jaar waarin alles even simpel was.

En toen we weer naar huis reden, was één ding zeker, volgend jaar… "misschien"  weer naar de Eifel?

Hans Teunisse